awangarda
lat 60. Zobacz wystawę →
The Eighth Collection
The artists are known. The art remains a secret.
Nazwiska znamy. Dzieła poznasz dopiero na miejscu.
Osiem prac polskiej awangardy lat 60. w miejscu, w którym nikt by się ich nie spodziewał.
Koncept
One symbol. Infinite possibilities.
Symbolika
Nieskończoność i ciągłość. Każda wystawa to kolejna odsłona jednej wizji.
Filozofia
Sztuka wychodzi poza galerie i muzea. Idea pozostaje niezmienna, niezależnie od miejsca.
Tajemnica
Ujawniamy nazwiska artystów, ale nie dzieła. Zaproszeni goście odkrywają kolekcję jako pierwsi.
Bądź pierwszy. Dowiedz się o kolejnych odsłonach.
Polska
awangarda
lat 60.
Pierwsza odsłona THE EIGHTH COLLECTION poświęcona jest polskiej awangardzie lat 60. XX wieku. W przestrzeni salonu Maybach w Warszawie zaprezentujemy osiem starannie wyselekcjonowanych dzieł wybitnych polskich artystów, których twórczość przełamywała konwencje i wyznaczała nowe kierunki w sztuce.
To spotkanie historii polskiej awangardy ze światem współczesnego designu, rzemiosła i luksusu. Nieoczywiste zestawienie nadaje dziełom nowy kontekst i pozwala doświadczyć sztuki poza tradycyjnymi ramami galerii.
Art has no fixed address. And sometimes, it takes an unexpected seat.
Partnerzy
Artists
Siedmiu artystów. Nazwiska znamy.
- Alfred Lenica→
- Jan Lebenstein→
- Leon Tarasewicz→
- Ryszard Winiarski→
- Stefan Gierowski→
- Tadeusz Dominik→
- Zbigniew Makowski→
Dzieła poznasz dopiero na wystawie.
Kliknij nazwisko, aby poznać artystę.
Artysta kolekcji
Alfred Lenica
1899–1977
Skrzypek, który malował jak muzyk – nazywany polskim Pollockiem.
Do sztuki nowoczesnej doszedł późno. Miał około 40 lat, gdy w okupowanym Krakowie poznał m.in. Tadeusza Kantora i Tadeusza Brzozowskiego. W 1947 roku współzałożył poznańską grupę 4F+R.
Już w 1949 roku powstały jego „Farby w ruchu”, porównywane z metodą Pollocka. W czasach socrealizmu abstrakcje chował do szuflady. Wystawa indywidualna w Zachęcie w 1958 roku, 54 obrazy, uczyniła go jedną z ikon taszyzmu w Polsce.
Wylewał farbę, przecierał ją kartonem, łączył z lakierami i farbami przemysłowymi. Z tych plam wyrastają ciemne, kaligraficzne kontury pełne „biologicznej” energii. W 1965 roku przyjęto go do Grupy Krakowskiej. Był ojcem plakacisty Jana Lenicy.
Artysta kolekcji
Jan Lebenstein
1930–1999
Twórca „figur osiowych”, który w wieku 29 lat podbił Paryż.
Debiutował w 1955 roku na wystawie w Arsenale, nagrodzony przez jury. Rok później miał pierwszą wystawę indywidualną w miejscu, które wcale nie było galerią: w Teatrze na Tarczyńskiej, czyli w prywatnym mieszkaniu poety Mirona Białoszewskiego.
Tam pojawiły się jego „figury osiowe” – pionowe, hieratyczne postacie, jak owady z atlasu anatomii. W 1959 roku zdobył za nie Grand Prix I Międzynarodowego Biennale Młodych w Paryżu. Został we Francji na stałe; w 1971 roku przyjął francuskie obywatelstwo.
W latach 60. jego płótna wypełnia „barokowy bestiariusz”: stwory z grubych, niemal rzeźbionych warstw farby. Fascynowały go sumeryjskie i babilońskie zbiory w podziemiach Luwru. Ilustrował „Folwark zwierzęcy” Orwella, Księgę Hioba i Apokalipsę.
Artysta kolekcji
Leon Tarasewicz
ur. 1957
Uczeń Dominika, który wyprowadził malarstwo z ram obrazu.
Najmłodszy w tym zestawieniu i bezpośredni spadkobierca awangardy lat 60.: dyplom zrobił w 1984 roku w pracowni Tadeusza Dominika. Pochodzi z białoruskiej rodziny z Podlasia; przyroda i historia pogranicza wracają w jego pracach.
Pod koniec lat 80. odrzucił aluzyjność. Interesuje go czysta wartość malarstwa: kolor, faktura, światłocień, kolory podstawowe. Maluje nie tylko płótna, ale całe przestrzenie – ściany, podłogi, kolumny. Ma na koncie ponad 30 takich realizacji.
W 2001 roku reprezentował Polskę na 49. Biennale w Wenecji. Jest laureatem m.in. Paszportu Polityki (2000). Zaprojektował też logo województwa podlaskiego – „pikselowego żubra”.
Artysta kolekcji
Ryszard Winiarski
1936–2006
Inżynier, który malował rachunkiem prawdopodobieństwa.
Zanim został malarzem, skończył mechanikę precyzyjną. Jego dyplom na ASP z 1966 roku nosił tytuł „Zdarzenie – Informacja – Obraz”. Jeszcze przed dyplomem zdobył główną nagrodę sympozjum „Sztuka w zmieniającym się świecie” w Puławach.
Malował układy małych kwadratów, najpierw czarno-białych, potem barwnych. O ich rozkładzie decydowały przypadek i rachunek prawdopodobieństwa, a nie gest. Uważany jest za jednego z kluczowych przedstawicieli indeterminizmu w polskiej sztuce powojennej.
W 1972 roku zamienił salę Galerii Współczesnej w Warszawie w „salon gier”, gdzie widzowie tworzyli obrazy według jego reguł.
Artysta kolekcji
Stefan Gierowski
1925–2022
Malarz światła, który zamiast tytułów nadawał obrazom liczby rzymskie.
Na początku lat 50. nie wystawiał – jego obrazy nie mieściły się w kanonie socrealizmu. W 1955 roku pokazał się na przełomowej wystawie w Arsenale „Przeciw wojnie – przeciw faszyzmowi”. Spotkał tam pokolenie, które wkrótce zmieniło polską sztukę.
Od 1957 roku malował abstrakcje i numerował je cyframi rzymskimi: obraz miał być tylko kolorem i światłem, bez opowieści. Współpracował z Marianem Boguszem w warszawskiej Galerii Krzywe Koło. W 1959 roku wystawiał na I Biennale Paryskim i Biennale w São Paulo, w 1961 – w MoMA w Nowym Jorku.
W latach 70. zaczął badać fizyczne działanie koloru: dzielił płótno na pasy barw, które potem mieszał punktami. Był profesorem warszawskiej ASP. W 1983 roku wybrano go na rektora, ale władze stanu wojennego nie dopuściły go do objęcia funkcji.
Artysta kolekcji
Tadeusz Dominik
1928–2014
Kolorysta, który zamienił polski pejzaż w czysty kolor.
Pochodził z chłopskiej rodziny spod Góry Kalwarii i malował od dzieciństwa. W pracowni Jana Cybisa, mistrza polskiego koloryzmu, nauczył się, że kolor może unieść cały obraz.
W 1956 roku, w roku odwilży, reprezentował Polskę na 28. Biennale w Wenecji. Malował wtedy ekspresyjne, spontaniczne abstrakcje bliskie informelowi. Potem przyszły stypendia: Paryż (1958–59) i Fundacja Forda w USA (1961–62).
Natura była jego stałym źródłem – nie jako widok, ale jako rytm barw i form. Od lat 70. jego forma się uspokaja i staje się bardziej kontrolowana. Jego prace są m.in. w MoMA w Nowym Jorku, w Stedelijk w Amsterdamie i w Albertinie w Wiedniu.
Artysta kolekcji
Zbigniew Makowski
1930–2019
Malarz-erudyta, którego obrazy są malowanymi traktatami.
Na początku lat 60. wyjechał do Paryża, gdzie w 1962 roku poznał André Bretona i krąg surrealistów. Wystawiał z międzynarodową grupą „Phases”.
Jego obrazy to „romantyczna geometria”: figury, cyfry, zapisy matematyczne, greckie i łacińskie inskrypcje, cytaty z klasyków. Fascynowały go kultura Dalekiego Wschodu, kabała i matematyka.
Ręcznie robił książki artystyczne – malowane, rysowane, cięte, szyte i klejone palimpsesty. Mówił kilkoma językami. Jego prace są m.in. w MoMA w Nowym Jorku i w Muzeach Narodowych w Warszawie, Krakowie i Wrocławiu.
Expertise
Collection Development
Od pierwszego obrazu do świadomie budowanej kolekcji.
Nie tworzymy wystaw wyłącznie dla znawców sztuki. Inspirujemy nowych odbiorców i wprowadzamy ich w świat kolekcjonowania.
Każda wystawa jest kontynuacją poprzedniej. Krok po kroku pomagamy budować spójne, wartościowe kolekcje.
We don't just present art. We create collectors.
Szczegóły oferty wkrótce.
Available Artworks
Dzieła pojawią się po wystawie.
Po wydarzeniu zaprezentujemy tutaj dostępne prace. Ceny przesyłamy indywidualnie, na zapytanie.
Contact